Het Britse leger kende tijdens de Tweede Wereldoorlog twee luchtlandingsdivisies, de 1st en de 6th Airborne Division.

Zij zijn beide pas tijdens de oorlog opgericht, de 1st eind 1941 en de 6th in mei 1943.
De aanleiding hiervoor was het succes van de Duitsers met de inzet van Fallschirmjäger, bijv in de Blitzkrieg van 1940 bij de invallen in Noorwegen, Nederland en België ¹⁾. Al op 22 juni 1940 gaf Winston Churchill het bevel tot het oprichten van commando- en parachutisteneenheden om raids plugin-autotooltip__plain plugin-autotooltip_big Een raid (Engels voor inval) is een militaire tactiek. Het is in het algemeen een kleinere militaire operatie waarbij het doel is vijandelijk gebied binnen te vallen om informatie te verzamelen, de vijand in verwarring te brengen, krijgsgevangenen te nemen, uitrusting in beslag te nemen of bepaalde faciliteiten te vernietigen. De aanval is niet per se bedoeld voor de permanente verovering en controle van grondgebied. te kunnen uitvoeren in bezet Europa. De eerste commandant was generaal-majoor Frederick A.M. “Boy” Browning.

In het Nederlands worden soldaten die gebruik maken van vliegtuigen om maar hun missiegebied te gaan, aangeduid als luchtlandingstroepen. Er wordt daarbij geen onderscheid gemaakt tussen parachutisten en soldaten die met zweefvliegtuigen op landingszones landen.
In het Engels wordt dat onderscheid wel gemaakt; men kent parachutisten-eenheden en airlandings-eenheden. Als een eenheid uit zowel parachutisten als manschappen die zweefvliegtuigen gebruiken bestaat, wordt die een airborne-eenheid genoemd.